Gisteravond was ik als vertegenwoordiger van onze club aanwezig op de jaarvergadering van de OSBO en daar werd o.a. bekend gemaakt wie de Danny Stemvers ging winnen. Deze trofee wordt bijna ieder jaar uitgereikt aan een vereniging die in het oog springt vanwege veel activiteit en promotie van onze schaaksport.
Tot mijn verrassing ging de trofee naar de MSV en dat voor de tweede keer! In 2009 kregen we de trofee ook al overhandigd!
Onze club werd met name geprezen voor het nieuwe toernooi MAZ en de oprichting van een tweede jeugdafdeling in de Oosterboer. Ik heb de prijs in ontvangst genomen en het woord gevraagd. Ik heb nog iets meer verteld over onze vereniging en vol trots heb ik ook verteld over de nationale pupillendag die drie jaar lang naar Meppel gaat komen en waar een sponsor voor is: Chessity. Ik roemde onze vrijwilligers, waar we altijd genoeg van hebben en waar we als club heel erg trots op zijn. Jong en oud en wat daar tussen inzit staan altijd klaar voor de club en al die mensen draag ik deze trofee maar op, want zij verdienen het dubbel en dwars.
Het is natuurlijk wel leuk en interessant lijkt me om nog iets over Danny Stemvers te vermelden. Wie beter dan Kees Hoogendijk kan ik aan het woord laten( dit stukje komt uit 2009 ):
Op 3 juni 1997 is Danny Stemvers op 56-jarige leeftijd overleden, na een ziekte van enkele maanden. Danny was halverwege de tachtiger jaren zes jaar voorzitter van het Zwolsch Schaakgenootschap en vanaf 1990 vijf jaar van de OSBO.
Zelf ontmoette ik Danny voor het eerst in 1980, toen ik meedeed aan een weekendtoernooi in Zwolle en hij in de organisatie zat. In de daaropvolgende jaren kwamen we elkaar regelmatig tegen, voornamelijk bij jeugdevenementen waarbij we beiden betrokken waren, zoals de IJssel- en Peperbuscup en het jaarlijkse ZSG-jeugdtoernooi in de herfstvakantie. Vele Meppeler ex-jeugdschakers hebben goeie herinneringen aan die toernooien.
Nog veel intensiever kregen we met elkaar te maken, toen we van 1990 tot 1994 samen in het OSBO-bestuur zaten. De bestuursvergaderingen vonden maandelijks plaats in Apeldoorn en als “noorderlingen” reden we daar meestal samen naartoe. In de auto had Danny altijd prachtige verhalen te vertellen, zoals over zijn werk als voorlichter van de gemeente Zwolle, maar later toch vooral over zijn aktiviteiten bij de KNSB, waar hij in een commissie zat die de bestuurscrisis van rond 1993 tot een goed einde moest brengen. Mede dankzij hem lukte dat en sindsdien is zijn mede-commissielid Herman Hamers KNSB-voorzitter.
Als OSBO-voorzitter was hij onnavolgbaar. Op het moment zelf besef je dat niet zo, maar achteraf is me wel duidelijk geworden, dat het weinigen gegeven is vergaderingen met zoveel humor en spitsvondigheid te leiden.
Was hij als spreker al zeer scherp, met de pen was hij nog beter. Tijdens zijn OSBO-voorzitterschap schreef hij bijvoorbeeld steeds prachtige stukjes in de OSBOde. Dat hij veel plezier beleefde aan het schrijven, wat tenslotte ook zijn vak was, bleek wel toen hij in 1992 een reis naar de Baltische staten maakte, die toen net vrij waren. Nauwelijks een maand na thuiskomst stuurde hij vrienden en kennissen een prachtig reisverslag van 70 volgetypte A4-tjes. Hij had het zo uit kunnen geven; ik las het in één adem uit en was niet de enige, bleek later.
Net als alle schaakbestuurders, was Danny ook schaker; in zijn beste jaren in Zwolle speelde hij in ZSG II, toen over het algemeen een klasse hoger te vinden dan MSV I. In die tijd speelde ik éénmaal een teampartij tegen hem; Danny won.
De meeste MSV-ers kennen hem echter waarschijnlijk van twee andere aktiviteiten.
In de beginjaren van het NK-Rapid voor de jeugd kwam hij verschillende keren naar Meppel om de prijzen uit te reiken en hij maakte daarbij altijd meteen duidelijk dat iemand van de KNSB dat eigenlijk zou moeten doen.
Het mooiste schaakevenement dat hij de regio schonk, vond plaats in september 1993, toen hij het eerste gedeelte van de WK-match Timman-Karpov naar Zwolle wist te halen. Ik heb nog nooit zoveel MSV-ers tegelijk in Zwolle gezien als toen.
In november 1996 werd hij ziek, in januari hoorde hij dat hij nog slechts enkele maanden te leven had. Hij maakte nog enkele mooie reizen, o.a. naar de Verenigde Staten en Griekenland en hij bezocht met zijn zuster nog éénmaal zijn geboortehuis, in Meppel aan het Beatrixplantsoen.
Op 9 juni namen zo’n 200 mensen in Zwolle afscheid van hem en werden er door drie sprekers prachtige dingen over hem gezegd. Één mooie anekdote met een typische Danny-opmerking werd door zijn broer aangehaald en die wil ik jullie niet onthouden: Bij binnenkomst in een hotel wordt Danny pijnlijk geraakt door de automatische draaideur. Niks ernstigs en de aanwezige portier zegt ironisch: ‘Ja meneer, het leven laat soms diepe sporen na’, waarop Danny antwoordt: ‘Dat doet een Duitse tank ook en daar is het nut ook nog niet van aangetoond’.
