In de krantenberichtjes krijgen onze werkelijke avonturen helaas geen plaats…
Maar hier natuurlijk wel, dus hier komen er een paar:
Het begon al goed, met de constatering dat er om half elf ’s ochtends en in de sneeuw en kou al gecontroleerd werd op de parkeerplaats bij Oasis. Gelukkig hadden de dienders fluoriserende hesjes aan die, zelfs in dat weer, op kilometers afstand zichtbaar waren, dus we konden vertrekken zonder parkeerbonnen.
Met zijn zevenen vertrokken wij in 2 auto’s met Rienk en Alwin als chauffeurs. Met 7 ja, want Fokke ging op eigen gelegenheid. Daar moeten we het toch nog maar eens over hebben Fokke, nietwaar? 🙂 Op dat moment maakten wij ons echter geen zorgen. Want hoewel in het verleden Fokke wel eens bijna met autoproblemen langs de kant van de weg kwam te staan, konden wij ons geruststellen met de gedachte dat dat toen kwam door een gebrek aan koelvloeistof….tsja….dat was zaterdag niet zo’n probleem!
We reden de hele tijd netjes achter elkaar, totdat we bijna de plaats van bestemming hadden bereikt. Daar moest ik ineens een noodstop maken, want er was iets belangrijks aan de hand. 2 passagiers wilden perse roken (Yge & Gerhard) en de derde (Richard) moest perse per direct een plasje doen. Dus we parkeerden de auto maar even midden op een busstrook, zodat er het nodige geinhaleerd en in de sneeuw achtergelaten kon worden.
Rienk was al doorgereden, maar toen wij bij de sporthal arriveerden was er nog geen Rienk te bekennen. Daar kwam snel verandering in, want hij kwam als een bezetene op ons afrijden over de…ja….kijk zelf maar:
U rijdt hier. Mag dat?
In de sporthal aangekomen, liepen wij direct de zaalvoetbalzaal in en wij hadden eigenlijk wel meer zin in een potje voetballen dan om de hele dag te gaan schaken. Dus wij vertelden de beheerder dat wij wilden voetballen en kennelijk zien wij er niet uit als een standaardschaakteam, want het was bijna gelukt. Maar helaas, we kregen uiteindelijk toch geen bal om te spelen.
Het (bijna) voetbalteam
Afijn, dan maar een ander spelletje. Onder toeziend oog van Rienk begonnen de belhamels Yge en Richard elkaar in elkaar te slaan.
Nou ja, een stukje van elkaar dan. Toen ze erachter kwamen dat ze allebei hun “schaakhand” aan het verwonden waren, stopten ze toch maar snel, want het ging er hard aan toe!
Handje-handje
Bart was als eerste klaar. Dat leidde na afloop tot de volgende dialoog:
“Hoe heette je tegenstander Bart?”
“Gouw.”
“Wat was je?”
“Gouw klaar!”
Na een tijdje spelen waren alle teamspelers het er wel over eens. We gingen onze topgrootmeester Yge een enorme rotschop of een knietje van achteren geven. En nee, nu eens een keer niet vanwege dat k-blog, maaaaaaaar….we wilden hem gewoon re-a-ni-meren. Want het beestje deed niks meer. Gewoon, niks. Drie kwartier lang…er kwam niks meer uit (normaal gesproken ook niet veel, maar nu zelfs nog minder). Alleen maar zitten achter dat bordje. Zelfs Richard (ZELFS RICHARD) vond dat-ie wel erg lang nadacht…. En dan met dat petje op, zodat je ook niet meer kon zien of hij echt nog wel aanwezig was. We maakten ons gewoon zorgen! Arme autisten immers, wat zou hun leven nog betekenen zonder Yge?
En toen…als een wonder…deed hij toch ineens een zet.
Pffew..gelukkig maar!
En verder…ja, het was wat eentonig met 7 overwinningen.
Alleen heel erg jammer dat Fokke verloor!
Hij ging dan ook niet mee-eten en hij bleef in Utrecht achter. (echt waar!)
Voor losers geen plek in ons team! Dat zal ze leren!
Na nog een tijdje in de bar van de sporthal met de zeer sympathieke spelers van Oud Zuylen te hebben doorgebracht, aanvaarden wij de terugreis. En, hoe kan het ook anders, met de CD van Snow Patrol (!) op het hoogste volume!
’s Avonds voegden Andre en Kees zich bij ons in Oasis en werd de dag nog even ge-evalueerd:
EN…voordat de brieven binnenkomen: uiteraard is dat een GEINTJE!
Fokke had een andere afspraak in Utrecht en iedereen mag altijd mee-eten. 🙂
Als laatste dan nog de volgende foto van onze spelers op de eerste 3 borden:
3 kleine kleutertjes...
Als je ze niet beter zou kennen, dan zou je toch zweren dat:
– Richard zich probeert voor te doen als de verschrikkelijke sneeuwman…
– Roel zijn oog terug in zijn hoofd stopt…
– Yge er, nu hij gestopt is met alcohol drinken, ernstiger aan toe is dan toen hij nog dronk…
Nou ja, het werd vervolgens nog heel erg laat in Murphy’s en het bier vloeide als altijd weer rijkelijk.
Volgende rond spelen we weer thuis, en hopelijk durven onze trouwe supporters het na al onze avonturen nog wel aan om te blijven komen!
Dat vinden wij in ieder geval altijd heel erg leuk!
