Zaterdag 24 november werd niet alleen een speciale dag voor Ronita en Willem (12,5 jarig trouwjubileum), maar ook voor Meppel 1. Vandaag hadden we namelijk de kans om alleen aan kop te komen door te winnen van mede-koploper ASV 4 en die hebben we met 5-3 gegrepen.
Voor de wedstrijd, die om 13.00 uur begon, stond Meppel aan kop door bordpunten. Alleen ASV 4 had nog evenveel matchpunten, de andere achtervolgers hadden al een paar matchpunten minder. Belangrijk detail: vorig jaar hebben we wel gewonnen van ASV 4, maar hebben we verloren van ASV 3, die dan ook, verrassend, kampioen werden vorig jaar. Ook ASV 4 is een verrassing dit seizoen.
Om 13.00 begon de wedstrijd dan. Op bord 1 speelde Richard met zwart, op twee ikzelf, op drie Bart, op vier Alwin, op vijf Andre, op zes Kees, op zeven invaller Stefan en op acht invaller Willem. Ons team was dus redelijk verzwakt, maar er moest toch gewonnen worden.
Ik was zelf als eerste klaar. Ik nam op bord twee (te?) snel remise aan in een stonewall-verdediging. Ik dacht zelf ietsje minder te staan en besloot remise aan te nemen. Als straf mocht ik dit verslag schrijven.
Ten tijde van mijn remise was er eechter al het een en ander gebeurd. Stefan had zeer knullig een kwaliteit weggegeven in de opening en Alwin had een stuk geofferd voor grote ontwikkelingsvoorsprong (toren van de tegenstander stond buitenspel op h8). Ook Willem stond een pion achter, maar had goede compensatie. We zaten dus al in zwaar weer en het beloofde opnieuw een zware zware middag te worden.
Maar gelukkig hadden we het thuispubliek dat ons erdoorheen sleepte. Onze twaalfde man, en dertiende en veertiende, want er waren er zes die kwamen kijken vandaag: Bas, Roelof, Sybille, Jean, Alexander en There (sp?), zorgden voor de juiste sfeer om hier en daar enorm geluk te hebben.
Bart was na mijzelf de eerste die klaar was. Nadat hij van Andre eerst door moest spelen, kwam hij in een volledig gelijk eindspel terrecht (waarin zijn tegenstander een ietjsepietsje zwakkere loper had, waar Bart zich dan ook volledig aan ophangde om nog voor de winst te kunnen spelen). Zijn partij werd gewoon remise en de tussenstand was daarmee 1-1.
Willem had op bord acht een ongelukkige partij. Hij gaf ergens een pion weg en hoewel hij een octopus neer had kunnen zetten (een paard op d6), werd zijn paard geruild en was de compensatie al snel ver te zoeken. Hij verloor uiteindelijk en het stond al 1-2.
Op dat moment waren er al diverse partijen aan het kantelen voor ons. Alwin wist zijn tegenstander te trucen en stond een dame tegen toren en loper voor, terwijl zijn tegenstander nog altijd grote ontwikkelingsproblemen had. Kees had enorme mazzel doordat zijn tegenstander de verkeerde toren vastpakte en materiaal verloor, nadat hij al een stuk weggegeven had. En ook Stefan had al een paar pionnen weten te roven terwijl hij nog altijd een kwaliteit achter stond. Richard echter stond een pion achter.
Maar dan komt ook de leukste en spannendste fase: de tijdnoodfase. De tegenstander van Stefan blunderde ineens iets weg en Stefan stond zo ineens de kleine kwaliteit en een pion voor. Richard eindigde met remise, omdat zijn tegenstander ook nog maar weinig tijd had en Richard toch wel wat spel voor de pion.
Toen de rook van de tijdnoodsfase opgetrokken was, stonden we ineens er goed voor. Hoewel we nog altijd achter stonden met 2.5-1.5, maar Stefan ging wnnen en ook Kees moest kunnen winnen. Andre stond nog altijd gelijk tot beter (stond een stuk tegen 2 pionnen voor, maar het was nog zeer gevaarlijk) en tenslotte stond Alwin dus ook nagenoeg gewonnen.
Stefan was het die de stand gelijk trok en vlot daarna maakte Alwin het verschil: 3.5-2.5. Zou Kees vandaag eindelijk de zenuwen in bedwang houden en vandaag de scherpe bijl meegenomen hebben? Zou Andre zijn stelling kunnen houden? Er was nog genoeg spanning dus.
Andre bleek zijn stuk teruggegeven te hebben voor de twee pionnen en de stelling was gelijk, behalve dat Andre een goede vrijpion had op de derde rij. Hoewel zijn tegenstander remise aanbood, sloeg Andre dat af (toch zou dat het beslissende halfje geweest te zijn). Maar later moest hij toch berusten in het gelijke spel: 4-3.
Kees maakte het gelukkig ook af. Hoewel hij niet een of twee kansen nodig had, wist hij eindelijk zijn toreneindspel met twee pionnen meer en twee verbonden, ver opgerukte, verre vrijpionnen te winnen. 5-3.
Voor de stand betekent dit dat we nu los aan kop staan, wat betreft de sfeer was het ook opperbest en hopelijk hebben ook de toeschouwers een goede middag gehad met een spannende strijd. Hopelijk komen we ook de volgende keer eerst slecht te staan, want blijkbaar hebben we die wedstrijdspanning nodig om uiteindelijk een cruciale overwinning te boeken.
Roel.
p.s. ik zal nog een partij van Alwin hierop zetten, maar ik weet op dit moment nog niet goed hoe. Het belangrijkst vind ik echter dat het verslag op de stie staat.
