Dit stuk is geschreven door Ferdinand Binnendijk
Dijk van een wedstrijd
Nieuwe ronde, nieuwe kansen. De competitie is begonnen en we mochten op bezoek bij de club van Bas d., onder toeziend oog van connaisseur Bas D. die ook een Hoorns verleden heeft. Caissa-Eenhoorn 2 tegen MSV. We trapten het seizoen af met een afgetekende 2.5 – 5.5 overwinning.
Om in Hoorn te komen moet je de plas oversteken, niet de Atlantische maar toch wel een flinke. Bij het betreden van de dijk aan Friese zijde waren de slagbomen dicht voor allerlei waterrecreatieverkeer, dat kan gebeuren. Toen keurig 130 om dan voor een net dichtgaande slagboom bij de Stevinsluis te moeten remmen. Het zorgde voor wat obligaat gemopper: “zet dan 131 op die borden” en “nóg een boot.. waarom varen hier zo veel boten?”. De ingebouwde marge was volledig verdampt. Indachtig het miniatuurtje tegen ASV vorig jaar was het op dat moment een geruststellende gedachte dat Micha op bord 9 zat.
Gaan met die banaan
De eerste slag van de wedstrijd was wel voor de non-playing captain, die een heleboel aspecten van de opstelling van de tegenstander correct had voorspeld. De eerste anderhalf uur leek het nog niet onze kant op te gaan, maar dat kwam doordat zij bananen hadden en wij niet. Micha halsoverkop naar de supermarkt, en ja hoor, de MSV’ers die niet al binnen 15 zetten remise hadden gegeven gingen spontaan een stuk beter schaken.
Over remises in 15 zetten is het vaak lastig om iets zinnigs te schrijven, en daar waren er nogal wat van. Alwin en Boris speelden met zwart, dus dan mag het in principe wel; over de motieven van Menno tasten we in het duister. Wit, meer stelling, meer rating, hij had wellicht nog even kunnen doorspelen tot de banaan. Bas d. deed aan de andere kant van de zaal leuk mee met een vederlicht witsysteempje. Prima partij om na te spelen als je ’s avonds niet kunt slapen.
Stukken rapen
De eerste volle mep kwam van bord 1, waar zomeraanwinst Xaveer Blok de verwachte tactische opstelling remonteerde. Van Dijkhuizen was niet bang om er wat materiaal in te gooien.
Het gespeelde 18…f3 ging nog wel, maar na 19. gxf3 had hij dan het moeilijke 19…Tc6 moeten zien met als pointe 20. Lxb4 Lxb4 21. Dxb4 a5 gevolgd door een dubbele aanval op g5 die het stuk terug wint. 19…Lh3? was te veel van het goede. Met een kwaliteit meer was het gauw beslist. Een veelbelovend debuut van Xaveer voor Meppel.
Iets dergelijks gebeurde ook bij Dennis. Als je goed bent, kun je een keer dubbelfinanchetto uit de hoge hoed halen. Ben je grootmeester, dan doe je het met zwart. We waren niet heel overtuigd, maar toen ging de witspeler wat forceren.
23. f4 Pg4 24. Txb7? Dxb7 25. Lxd5 De7 26. Pb3 Lxc3 27. Dxc3 Pe3 en dit kon hij wel eens gemist hebben. Met één kwaliteit minder ging het misschien nog wel, maar hier verdwijnt een tweede en daarmee een essentiële verdediger van de open koning. Verstandiger was geweest 24.Pce2 Txc5 25.Db4 om de blokkade in het centrum in stand te houden.
28. Lg2 Pxf1 29. Lxf1 De3 gevolgd door een razendsnelle mataanval op de witte koning.
foto van de website van Caissa Eenhoorn met Xaveer en Boris
Rad van Fortuin
De mooiste partij van de dag was van Richard, met wit tegen Ardjan Langedijk. De slotstelling (remise, eeuwig schaak) verdient al meteen een diagram, want wat is hier in vredesnaam allemaal gebeurd?
Om de voorbereiding van beide heren niet helemaal op straat te gooien volstaat de mededeling dat het om een soort Benoni ging met een fraai theoretisch stukoffer. Richard verzon negen zetten mainline die hij niet kende, speelde toen de verliezende en had toen nog 1 minuut voor 21 zetten.
Het gewraakte 19. De5?
Had Richard dit bekeken, dan zou hij 19.Dd3 gespeeld hebben, gevolgd door g3, Lh3, 0-0 terwijl zwart het stuk terugwint met Txa2, Tb8-b2. De stelling die dan overblijft oogt goed speelbaar voor zwart: initiatief houden en wit geen gemakkelijk e4-e5 cadeau doen.
Het voordeel van de verliezende zet spelen is dat de tegenstander nu eindelijk ook moet nadenken en de kans krijgt om fouten te maken. 19…Txa2 20. f3 Te8 21. Dd6 c4
Deze zet verpest niets, maar 21…Td8 was megasterk: 22. Df4 Pxd5 23. De5+ f6 24. De6 voorkomt nog net Pe3, maar dan nog 24…c4 25. e4 Pf4 en wint het stuk terug met behoud van aanval.
22. g4!
Het uitroepteken is voor de praktische waarde van de zet. Verloren sta je immers toch, het zwarte plan is toch niet tegen te houden, dus nu gaan we aan het Rad van Fortuin draaien. Start de muziek! https://www.youtube.com/watch?v=fXfCs_LLj1A
22…Td8 23. Df4 Txd5?
En zowaar, Richard wint de gloednieuwe keuken met keramische kookplaat. Pxd5 was nog steeds helemaal klaar.
24. e4 Tc5 25. Dd6? (25. g5! Ph5 26. Dd6 Tc8 27. Dd4+ Kg8 28. Lxc4 is het verschil, tegenover 25. Dd6 Tc8, gevolgd door Td8) Tb2?
Richard: “we blunderden ons erdoorheen en toen werd het wonderwel remise”
26. h4? Objectief niet goed, maar wat zou het, als dat Rad van Fortuin op een verkeerd vakje dreigt te komen draai je gauw nog een keer. 26…c3 27. g5 cxd2+? (27…Pe8! wikkelt voordelig af maar nu is het voordeel voor wit!) 28. Kf2 Pxe4+ 29. fxe4 Db4 30. Df6+ Kg8 31. Dd8+ Kg7 32. h5 Tf5+!
Een uitroeptegen voor de praktische waarde, want na slaan Df4+ bereiken we het diagram waarmee ik begon. Onder het motto “weet wanneer je moet stoppen” nam Richard zijn prijsje, een half ei, in ontvangst. Niet heel gek dat hij het winnende 33. Ke3!! niet meer aandurfde, met al die zware stukken om je oren.
De gifbeker
De vraag die bij de voorbereiding van Micha centraal stond luidde: hoe diep zou het ratingbolwerk van Eenhoorn 2 precies duiken om Dennis te ontlopen? Het werd maar liefst bord 6, waar we vorig jaar ook wel erg vaak de zwaarste kanonnen van de tegenstanders aantroffen. Op bord 6 zat namens MSV nietsvermoedend uw ondergetekende klaar, voor wie normale tegenstand in de tweede klasse in principe al moeilijk genoeg is. Take one for the team, zeggen ze dan. Alvast voor aankomende tegenstanders die zich voorbereiden door onze verslagen door te akkeren: wij behouden ons het recht voor om Dennis tegen jullie op bord 6 te parkeren. Weest gewaarschuwd!
To take or not to take? Na 31 zetten onder druk staan, met vlak hiervoor één gemiste kans om serieus in het voordeel te komen was mijn tijd zo goed als op. Ik voorzag een gruwzame lijdensweg na Pd3-b4 als ik het beest niet meteen opruim. Ook had ik haastig in zijn tijd uitgerekend dat na pakken op f2 de race Kxc6 Kxg2 Kd5 op het eerste gezicht een belangrijk tempo lijkt te winnen, maar Kxh3 nog net remise is.
Dus vooruit met de geit: 31…Lxf2?? Dubbel vraagteken staat in dit geval voor het objectieve oordeel, de praktische waarde lijkt me iets als !?
Ik kan het echt niet over mijn hart verkrijgen om in geuren en kleuren uit de doeken te doen hoe mijn tegenstander een gewonnen eindspel totaal vergooide. Wel heb ik een heel belangrijke les geleerd. Pionneneindspelen kunnen zo ontzettend verraderlijk zijn, dat je pas moet opgeven als het triviaal gewonnen is. Het is niet voor niets dat Richard er zo nu en dan eentje in onze groepsapp post en ik ze meestal fout heb.
Na afloop vertelde mijn tegenstander, die het wonderwel nog kon opbrengen om te analyseren, dat hij al vijf jaar in een vormcrisis zit en daarom graag de zware tegenstand vermijdt. Het klonk heel herkenbaar. Het jaar na de gewraakte lockdowns schaakte ik ook als een natte dweil en verloor van alles wat met een 2 begint. Plezier in het spelletje was even weg. Waarom zou ik nog die hele A50 af karren bij nacht en ontij om vervolgens zulke zetten te produceren? Bij deze een hart onder de riem en een welgemeend advies: Mark, stop met jezelf omlaag te praten, dat is nergens voor nodig. Blijf schaken en blijf vooral ook de uitdaging opzoeken. De echte voldoening haal je misschien niet uit het verslaan van mensen onder je niveau.
Rest nog de partij van Andries, die lange tijd goed tot heel goed stond maar tegen een – voor hem zeldzame – tactische opdoffer aan liep.
28. Lh3? Txd6. A tempo gespeeld, als ik het me goed herinner, dat is mooi gezien door Geerts. Winnende idee was via de andere kant: Lc7 gevolgd door Lc6. Wat resteerde was een drukstelling zonder makkelijk plan. Het hielp vermoedelijk niet dat iemand met een rugzakje begon te schreeuwen dat hij zijn rugzak kwijt was. Het ging om een speler uit de vierde klasse die in dezelfde zaal aan het schaken was geweest. Vraag voor Boris: is dat normaal gedrag in de vierde klasse? Ik dacht altijd dat de schaaketiquette voorschreef dat je alleen bij het restaurant na afloop zo hard mag schreeuwen.
Na deze overwinning restte ons een tripje naar Da Noi, een goede Italiaan die door Bas d. werd aangeraden. Daar konden we dus lekker onze stem verheffen, zoals het hoort. Hilariteit alom toen Boris vroeg welke wijn lekker zou zijn bij de risotto. “Ja, ehm.. rode wijn. Of witte.” Om het keuzeproces een beetje op weg te helpen mag je proeven, maar kun je dan nog met goed fatsoen vragen om een andere fles? Niemand wist het.
In de auto op de heenreis had Andries wat Google reviews erbij gepakt. Terugkerend verbeterpunt was de portionering. Mooi is dat, moet je net ons hebben na 5 uur schaken op een banaan en de haast onbedwingbare neiging om extra friet te bestellen. Het viel nog best mee, al hadden alle vijf de lamsbouten makkelijk op de enorme pizza van Bas gepast. Erg lekker was het wel (aanrader: stoofvlees) en toen Menno het halve gerecht van Xaveer cadeau kreeg was iedereen voldaan.
Volgende tegenstander is de megasterke Waagtoren en die ontvangen we in Meppel. We raden ze de route over de Afsluitdijk aan, en voldoende marge inbouwen is ab-so-luut niet nodig. Leuk feitje: vorige keer dat we tegen de Waagtoren speelden was er een cameraploeg die ons filmde voor de Sportploeg van het Jaar verkiezing in Meppel. Mochten we nu weten te winnen, dan ligt de route naar een nieuwe nominatie wagenwijd open.
